Vrijdag
'S nachts heb ik slecht geslapen en werd ik misselijk wakker.
Ik wist wel waarom: dit was de laatste dag en nacht in Afrika. Na weer in slaap te zijn gekomen, werd ik een half uur na de wekker wakker, verslapen dus. Gauw pakte ik de laatste restjes in in mijn koffer. Een schattige lizard op de muur kwam me ook nog uitzwaaien, daar was mijn roommate natuurlijk niet zo blij mee!
In een plastic tasje doe ik halve flesjes shampoo, douchegel en conditioner die ik over heb; bellenblaas; een hele fles body lotion en ballonnen en geef ze aan "Mama" en haar familie waar ze heel blij mee is. Ze geeft me ook nog haar mailadres zodat ik haar op de hoogte kan houden hoe mijn terugreis is verlopen. Ik neem een foto en alvast afscheid.
Maarrr... in de bus naar kantoor kom ik erachter dat ik mijn paspoort en portemonnee nog achter heb gelaten in de kluis... slim! We zijn al laat voor de Maasai school waar we hygiëne training gaan geven.
Samen met Daniel en Kimberley geven wij een klasje les over hoe je je handen moet wassen en laten de kinderen vervolgens hun handen wassen. Ze boenen de zeep over hun handen en met een plastic bekertje giet ik dan water over hun handen en vang het in een teiltje op.
Daarna geeft Daniel een prachtige demonstratie hoe de kinderen hun tanden moeten poetsen. Met elk een eigen tandenborstel en wat tandpasta oefenen ze en dan zijn we alweer klaar.
We spelen nog met de kinderen en gaan dan op naar the Snake Park, 10 minuten van de school vandaan.
Eerst krijgen we informatie in de kliniek waar patiënten die verbrand zijn of een slangenbeet hebben geholpen worden. Hier helaas geen rondleiding, maar zo'n tien minuten voor vragen. Daarna lopen we het parkje in met vogels, vleermuizen, krokodillen, roofvogels en natuurlijk: slangen. Een van de werkers springt zo in een van de slangenverblijven en geeft ons ongevaarlijke slangen aan. Zonder te aarzelen leg ik er eentje in mijn nek. Ik denk dat het door de Afrika-Adrenaline in me komt. Het is een schattige slang en het is vreemd om aan te raken.
We lunchen in het slangenpark en gaan naar een klein Maasai marktje tegenover het park. Het bestaat uit een stuk of veertien Maasai hutjes waarin sieraden, beeldjes, posters en meer staat uitgestald en is opgehangen. Oude vrouwtjes proberen je om te kopen om spullen te kopen. Natuurlijk koop ik daar wat (ook een Maasai deken voor over mijn bed!).
Daarna rijden nog wat mensen op een kameel, maar ik bewaar dat voor een andere keer! Ik moet natuurlijk wel wat over hebben voor een volgend avontuur.
We stappen de bus in en rijden naar een andere Maasai markt. We hebben de keuze om er kort te blijven en dat ze me allemaal kunnen uitzwaaien of dat ik vanaf daar een taxi neem. De groep zegt me te willen uitzwaaien, heel lief! Dus gauw koopt iedereen wat en met wat haasten rijden we terug naar The haus. Ik geef mijn groep en begeleider eenmaal daar haastig knuffels en ik kan mijn tranen ook niet bedwingen. We beloven contact te houden en ik zeg graag langs te komen in Colombia en Amerika.
Twee dames en de taxichauffeur stellen me gerust en ik probeer maar veel met ze te praten om niet te huilen. Ik neem het landschap goed in me op en kom na een uur aan op het kleine Kilimanjaro AirPort.
Na een tijd schuif ik bij de boarding met moeite naar mijn gate en blijf telkens bedenken dat ik zeker in mijn leven terug kom naar het prachtige land en Afrika.
Ik denk aan een paar uur geleden, het Afrikaanse landschap vanuit de taxi: een enorme wolk schuift langzaam over een van de bergen, Mount Meru volgens mij, zonnenstralen strijken er nog uit. Ik zie het maar als een kwaheri van Tanzania!


Ik wist wel waarom: dit was de laatste dag en nacht in Afrika. Na weer in slaap te zijn gekomen, werd ik een half uur na de wekker wakker, verslapen dus. Gauw pakte ik de laatste restjes in in mijn koffer. Een schattige lizard op de muur kwam me ook nog uitzwaaien, daar was mijn roommate natuurlijk niet zo blij mee!
In een plastic tasje doe ik halve flesjes shampoo, douchegel en conditioner die ik over heb; bellenblaas; een hele fles body lotion en ballonnen en geef ze aan "Mama" en haar familie waar ze heel blij mee is. Ze geeft me ook nog haar mailadres zodat ik haar op de hoogte kan houden hoe mijn terugreis is verlopen. Ik neem een foto en alvast afscheid.
Maarrr... in de bus naar kantoor kom ik erachter dat ik mijn paspoort en portemonnee nog achter heb gelaten in de kluis... slim! We zijn al laat voor de Maasai school waar we hygiëne training gaan geven.
Samen met Daniel en Kimberley geven wij een klasje les over hoe je je handen moet wassen en laten de kinderen vervolgens hun handen wassen. Ze boenen de zeep over hun handen en met een plastic bekertje giet ik dan water over hun handen en vang het in een teiltje op.
Daarna geeft Daniel een prachtige demonstratie hoe de kinderen hun tanden moeten poetsen. Met elk een eigen tandenborstel en wat tandpasta oefenen ze en dan zijn we alweer klaar.
We spelen nog met de kinderen en gaan dan op naar the Snake Park, 10 minuten van de school vandaan.
Eerst krijgen we informatie in de kliniek waar patiënten die verbrand zijn of een slangenbeet hebben geholpen worden. Hier helaas geen rondleiding, maar zo'n tien minuten voor vragen. Daarna lopen we het parkje in met vogels, vleermuizen, krokodillen, roofvogels en natuurlijk: slangen. Een van de werkers springt zo in een van de slangenverblijven en geeft ons ongevaarlijke slangen aan. Zonder te aarzelen leg ik er eentje in mijn nek. Ik denk dat het door de Afrika-Adrenaline in me komt. Het is een schattige slang en het is vreemd om aan te raken.
We lunchen in het slangenpark en gaan naar een klein Maasai marktje tegenover het park. Het bestaat uit een stuk of veertien Maasai hutjes waarin sieraden, beeldjes, posters en meer staat uitgestald en is opgehangen. Oude vrouwtjes proberen je om te kopen om spullen te kopen. Natuurlijk koop ik daar wat (ook een Maasai deken voor over mijn bed!).
Daarna rijden nog wat mensen op een kameel, maar ik bewaar dat voor een andere keer! Ik moet natuurlijk wel wat over hebben voor een volgend avontuur.
We stappen de bus in en rijden naar een andere Maasai markt. We hebben de keuze om er kort te blijven en dat ze me allemaal kunnen uitzwaaien of dat ik vanaf daar een taxi neem. De groep zegt me te willen uitzwaaien, heel lief! Dus gauw koopt iedereen wat en met wat haasten rijden we terug naar The haus. Ik geef mijn groep en begeleider eenmaal daar haastig knuffels en ik kan mijn tranen ook niet bedwingen. We beloven contact te houden en ik zeg graag langs te komen in Colombia en Amerika.
Twee dames en de taxichauffeur stellen me gerust en ik probeer maar veel met ze te praten om niet te huilen. Ik neem het landschap goed in me op en kom na een uur aan op het kleine Kilimanjaro AirPort.
Na een tijd schuif ik bij de boarding met moeite naar mijn gate en blijf telkens bedenken dat ik zeker in mijn leven terug kom naar het prachtige land en Afrika.
Ik denk aan een paar uur geleden, het Afrikaanse landschap vanuit de taxi: een enorme wolk schuift langzaam over een van de bergen, Mount Meru volgens mij, zonnenstralen strijken er nog uit. Ik zie het maar als een kwaheri van Tanzania!




Reacties